Mościcka świątynia jest “nieorientowaną, kubistyczną, potężną – o cechach międzywojennego funkcjonalizmu – bryłą, zbudowaną z cegły i żelazobetonu. Posiada ona trzynawowy korpus z pionowymi elementami w postaci zredukowanej wieży nad monumentalną fasadą i latarnią – koroną ze smukłą iglicą wieńczącą prezbiterium. Rolę sufitu spełnia kasetonowy, z drewnianą okładziną, strop”. Tyle fachowa literatura, beznamiętnie charakteryzująca kościół w Mościcach. Jaki jest naprawdę?

Żaden chyba kościół w Tarnowie nie może się poszczycić tak rozległym placem przykościelnym, w całości prawie utrzymanym w zieleni. Wejść na plac kościelny można właściwie z każdej strony, a do samego kościoła prowadzi kilkoro drzwi. Wejście główne znajduje się od strony południowo-południowozachodniej i zaiste sprawia monumentalne wrażenie. Troje pokrytych miedzianą blachą drzwi ozdobionych ornamentami w postaci symboli maryjnych czy herbu Tarnowa. Tuż za drzwiami – przedsionek. Skromny, nietynkowany i cichy, z zawieszonym na lewej ścianie starym, drewnianym krucyfiksem, przeniesionym z pierwotnej kaplicy.

Zostawiając za sobą przedsionek wchodzimy do wnętrza kościoła. Jesteśmy w nawie głównej. Nad nami, na wysokości ok. 5 metrów, podparty czterema betonowymi kolumnami, chór. Oświetla go – najlepiej widoczna ze stopni głównego ołtarza – mozaika witrażowa autorstwa prof. Gierżabka. Początkowo na chórze ustawiona była fisharmonia, której akompaniament towarzyszył liturgii w kościele przez 25 lat. 26 lipca 1972 roku podpisano umowę dotyczącą budowy organów. Ukończenie prac związanych z ich rozruchem przewidywano na 1974 rok. Wykonawcą był J. Cynar. Na przestrzeni lat 1975-1976 dostarczył do kościoła kolejne partie piszczałek oraz kontuar. 3 września 1976 roku organy zostały ustawione, a w dniach 13-23 grudnia 1977 roku odbył się ich montaż. Ostatecznie prace nad nimi zakończono w 1981 roku i od tego czasu upiększają mościckie nabożeństwa.

Przed nami, 25-metrowej długości, nawa główna. Dwa rzędy, każdy złożony z sześciu, filarów oddzielają nawę główną od bocznych. Z prawej strony widoczny jest oparty o pierwszy z rzędu filarów drewniany, ruchomy ołtarzyk św. Antoniego, poświęcony przez tarnowskich Ojców Bernardynów w 1959 roku. Projektował go Władysław Pieńkowski, a figurę świętego wyrzeźbił J. Treworowski z Warszawy. Po lewej stronie, również wsparty o pierwszy z rzędu filarów, drewniany ołtarzyk poświęcony głównej patronce dawnej kaplicy, św. Teresie od Dzieciątka Jezus, z figurą świętej. W ciągu nawy głównej początkowo ustawiono 32 ławki przeniesione ze starej kaplicy. W 1972 roku, gdy ściany kościoła wykładano boazerią, wymieniono je na 50 nowych, ustawionych w dwóch kolumnach po 25. Nad nawą – wywołujący monumentalne wrażenie – płaski strop, zwieńczony drewnianymi kasetonami, które mimo odległości (nawa jest wysoka na około 20 metrów) wywołują niesamowite wrażenie. Przed kilku laty pod sufitem umieszczono ogromnych rozmiarów drewniane kandelabry.

Przy głównych filarach – przed stopniami do prezbiterium – umieszczono bliźniacze ołtarzyki od góry i od dołu obramowane kutymi w żelazie ornamentami. Po lewej stronie znajduje się ołtarzyk ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a w nim obraz Maryi przywieziony z Rzymu przez jednego z pierwszych powojennych mościckich wikariuszy, ks. Władysława Świdra. Po prawej stronie natomiast znajduje się ołtarzyk Najświętszego Serca Pana Jezusa z obrazem autorstwa prof. Fabisiaka.

W 1980 roku ściany nawy głównej poddane zostały konserwacji, którą zakończono nałożeniem polichromii po 3 miesiącach trudnych prac (dokładnie 5 lipca 1980 roku). Każda ściana nawy głównej obejmuje sześć wysokich okien, wypełnionych geometrycznych kształtów witrażami. Każde z wysokich na około 8 metrów okien okolone jest postaciami – na lewej ścianie świętych i błogosławionych polskich, na prawej – apostołów. Postaci świętych i błogosławionych to: Maksymilian Kolbe, Teresa Ledóchowska, Jan Kanty, królewicz Kazimierz, Stanisław Kostka, Jacek, królowa Jadwiga, ksieni Kinga, Świerad, Benedykt, biskup Stanisław i biskup Wojciech. Apostołowie to: Filip, Tomasz, Jakub Młodszy, Bartłomiej, Mateusz, Maciej, Andrzej, Jakub Starszy, Juda Tadeusz, Jan, Szymon, Piotr.

Na nieotynkowanym pasie cegieł biegnącym po obu stronach głównej nawy, mniej więcej na wysokości podstawy okien, umieszczono w 1980 roku płaskorzeźby ukazujące kolejne stacje drogi krzyżowej. Pierwsza znajduje się w prezbiterium, nad wejściem do zakrystii, kolejne sześć pod oknami nawy głównej po prawej stronie, następnych sześć pod oknami nawy głównej po lewej stronie i ostatnia na ścianie przeciwległej do wejścia do zakrystii, po lewej stronie prezbiterium.

Nawa główna oddzielona jest od prezbiterium drewnianymi balaskami z ornamentem kielicha. Poprzednie balaski, betonowe z czarnym blatem, zostały zdemontowane jako nie pasujące do całości wystroju kościoła. Skręcamy w lewą nawę mijając stopnie prowadzące między kolumnami na poziom prezbiterium. Na linii prezbiterium nawa lewa zakończona jest ścianką betonowych ornamentów, o którą opiera się ołtarz Miłosierdzia Bożego. Znajdujący się w nim obraz namalowany przez prof. Wincentego Kućmę z Krakowa została poświęcony 6 października 1985 roku. Stając plecami do prezbiterium widzimy całą nawę lewą. Jest niska w porównaniu z nawą główną i nieco węższa od nawy prawej. Oddzielają ją od nawy głównej szerokie łuki wsparte na filarach. Nawa jest ciemna – kilka niewielkich okrągłych okienek, wypełnionych ostatnio witrażami ilustrującymi sceny biblijne, nie jest w stanie oświetlić jej przestrzeni. Za pierwszym oknem po prawej stronie znajduje się wejście do kaplicy.

Budowę kaplicy założonej na planie koła rozpoczęto w 1959 roku, już po oddaniu kościoła. Składa się z dwóch poziomów, przy czym wejście do dolnego jest możliwe tylko od zewnątrz. W 1960 roku oba poziomy kaplicy były już gotowe. Wysokie podziemie spełniało rolę sali katechetycznej. Umieszczono tam również kotłownię dla dolnej sali oraz WC. Górna kaplica do czasu wybudowania domu katechetycznego również służyła jako miejsce prowadzenia katechezy. W pierwotnym wystroju kaplicy ścianka z surowych cegieł stanowiła tło ołtarza i obrazu M.B. Częstochowskiej, uroczyście poświęconego 28 stycznia 1962 roku. Z lewej strony ołtarz osłaniał wysoki krzyż. Projektantem ołtarza i ram dla obrazu był Władysław Pieńkowski. Obraz ten zastąpiono później obrazem M.B. z Dzieciątkiem autorstwa Stanisława Klimowskiego. Podczas malowania kościoła (1980-1981) ściany kaplicy pokryto malowidłami przedstawiającymi sceny Maryjne, zatytułowane: Ofiarowanie, Zwiastowanie, Nawiedzenie, Rodzina – z lewej strony od wejścia – oraz Pieta, Zaśnięcie, Wniebowzięcie, Koronacja – z prawej strony. Sufit kaplicy ozdobiony jest początkowymi wersami najstarszej znanej polskiej pieśni “Bogurodzica”. Nad wejściem do kaplicy umieszczono wezwanie “Pod Twoją obronę”, a nad ołtarzem “Oto Matka Twoja”. Wtedy również pomalowano różnokolorowo cegły tła obrazu. Pod sufitem kaplicy znajdują się 32 witrażowe okienka, które ostatecznie zainstalowano 7 lutego 1983 roku.
Przy wejściu do kaplicy przechowywane są sztandary parafialne i różnych organizacji religijnych w liczbie 11. Po wybudowaniu domu katechetycznego, tam zostały przeniesione sale katechetyczne, a dolny poziom kaplicy służy obecnie jako miejsce spotkań klubu AA. Kiedy dawny wikariusz mościckiej parafii, a obecnie proboszcz parafii Złota, ks. Franciszek Korta, podarował Mościcom figurę M.B. Fatimskiej, nastąpiło uroczyste wprowadzenie statuy do kaplicy, która odtąd nosi Jej miano.

Wychodzimy z kaplicy i skręcamy w prawo, idąc wciąż wzdłuż lewej nawy kościoła. Jej ścianę zdobią wezwania Litanii Loretańskiej, a sufit – symbole Starego i Nowego Testamentu. W dalszej części nawy, bliżej wyjścia z kościoła znajdują się tablice pamiątkowe, poświęcone kolejno: Robertowi Gucwie, parafianinowi, alumnowi Papieskiego Towarzystwa Misji Afrykańskich, który zginął w Afryce w 1994 roku; ks. prałatowi Janowi Recowi, długoletniemu proboszczowi parafii (jej odsłonięcie nastąpiło w październiku 1995 roku); budowniczemu kościoła, ks. prałatowi Stanisławowi Indykowi (odsłonięcie – 2 grudnia 1990 roku) i poległym w czasie wojny harcerzom i członkom Szarych Szeregów (odsłonięcie – 26 września 1982 roku).

W ścianie lewej nawy znajdują się półokrągłe nisze, w których ustawione są konfesjonały. Najstarsze przeniesiono jeszcze ze starej kaplicy, mają więc prawie 70 lat.

Skręcając w lewo wychodzimy z lewej nawy i przechodząc pod chórem przechodzimy na druga stronę kościoła, wchodząc do nawy prawej. Jest ponownie jak lewa bardzo niska, ale jednocześnie nieco od niej szersza. Podobnie i ją od nawy głównej oddzielają szerokie łuki wsparte na filarach. Sufit nawy skonstruowany jest z betonowych kasetonów, natomiast na ścianie umieszczono wersy z hymnu “Magnificat”. W tej nawie, również niewielkie, okienka, ostatnio wypełnione witrażami, mają kształt prostokątów. Nisze w ścianie nie są półokrągłe jak w nawie lewej, ale mają kształt regularnych prostopadłościanów. W nich także ustawione są konfesjonały.

Idąc wzdłuż nawy dochodzimy do ołtarza św. Józefa, który podobnie jak ołtarz Miłosierdzia w nawie lewej, opiera się plecami o betonowy ornament oddzielający nawę od prezbiterium. Obraz przedstawiający św. Józefa został poświęcony 10 czerwca 1987 roku.

Skręcamy ponownie w lewo i wkraczamy znów do głównej nawy mijając balaski oddzielające ją od prezbiterium. Po pokonaniu kilku stopni wkraczamy do prezbiterium, które ma charakter nawy poprzecznej, czyli transeptu.
Transept (św. Teresy) usytuowany jest od północnej strony. Jego długość jest nieco większa niż szerokość kościoła. Wyraźnie dzieli się na trzy części: prezbiterium z ołtarzem głównym oraz dwa skrzydła, niegdyś oddzielone od prezbiterium kamiennymi balaskami z czarnym blatem (identycznymi z tymi, które niegdyś oddzielały nawę główną od prezbiterium). Wszystkie trzy części transeptu zamknięte są absydami, przy czym absyda w prezbiterium jest najbardziej okazała. Transept jest bardzo wysoką nawą, a jego centralna część szczególnie, przy czym wieńczy ją ogromnych rozmiarów świetlik.

Wystrój wielkiego ołtarze kilkakrotnie ulegał zmianom. Początkowo usytuowano w nim figurę Matki Bożej, ukrytą pod baldachimem wspartym na czterech kolumnach. Matka Boża Królowa Polski to główna patronka parafii, stąd Jej obecność w centralnym punkcie ołtarza. Do tak skomponowanego ołtarza dopasowano – przy lewym filarze głównym – drewnianą ambonę, którą później, podczas zmiany wystroju ołtarza zamieniono na betonową, a dla równowagi przy prawym filarze umiejscowiono podobnie wykończoną chrzcielnicę.

W 1963 roku zmieniono właśnie wystrój głównego ołtarza. Autorem projektu był artysta T. Sadowski. Jego założeniem było usytuowanie w prezbiterium grupy monumentalnych figur betonowych, w której największą była centralnie ustawiona postać Matki Bożej. Z prawej strony Jej figury umieszczono rzeźbę ukazującą króla Polski, Jana Kazimierza, ofiarowującego Maryi koronę, co miało ilustrować śluby lwowskie króla z 1656 roku. Po lewej stronie postaci Maryi ustawiono dwie kolejne, o wiele niższe – Maksymiliana Kolbego i Stanisława Kostki. Tło dla tak skomponowanych figur stanowiła ściana absydy, ozdobiona imponującym ornamentem z koron, orłów i gwiazd. Owe ornamenty układały się jakby w potężny cień królującej w kościele Maryi.

W 1984 roku rozpoczęto, zakrojone na wielką skalę, prace przy zmianie wystroju ołtarza głównego. Wspomniano już wcześniej, iż właśnie wtedy kamienne figury ustawiono na dziedzińcu kościelnym, a w ich miejsce przygotowano nowy wystrój, projektu prof. Wincentego Kućmy z Krakowa. Centralne miejsce zajmuje wielki żelazny krzyż, ustawiony 9 sierpnia 1984 roku, a następnie, jeszcze w tym samym miesiącu, obłożony drzewem. 14 grudnia 1985 roku na krzyżu zawieszono imponujących rozmiarów figurę Pana Jezusa wykonaną z drzewa lipowego.

22 kwietnia 1987 roku rozpoczęto prace przy budowie nowego stołu ołtarzowego. Przez umieszczenie w nim symboli narodowych nabrał charakteru historycznego, nawiązując do poprzedniej wymowy ołtarza, oraz patriotycznego, mając w założeniu przypominać o ścisłych związkach narodu z religijnością. Stół ołtarza ustawiony jest na czterostopniowym podwyższeniu. U jego podstawy, z półokręgu 5 złoconych sztandarów, wyłaniają się przełomowe w historii narodu i państwa polskiego daty, rozmieszczone w sposób następujący:

966 1025 1364 1410 1655

1683 1791 1918 1920

1980 1987

Kolejno oznaczają: chrzest Mieszka I (symboliczny chrzest Polski), koronację królewską Bolesława Chrobrego, założenie Akademii Krakowskiej, zwycięstwo pod Grunwaldem, początek “potopu” szwedzkiego i obronę klasztoru Jasnogórskiego, zwycięstwo pod Wiedniem, uchwalenie Konstytucji 3 maja, odzyskanie niepodległości, zwycięstwo pod Warszawą, porozumienia sierpniowe, wizytę Ojca Świętego w Tarnowie.

Na stole ołtarza ustawione jest złocone tabernakulum okolone również złoconym ornamentem liści i owoców winnego krzewu. Nad tabernakulum, oparty o krzyż z figurą Chrystusa, umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej, namalowany około 1900 roku, pochodzący ze Złoczowa (dziś na Ukrainie) i odnowiony w 1987 roku. Zwieńczeniem obrazu jest złota korona. Powyżej i poniżej obrazu umieszczono sześć srebrnych orłów: odpowiednio – orzeł pierwszych Piastów, orzeł Kazimierza Wielkiego, orzeł ostatnich Jagiellonów oraz – orzeł polski z XVIII wieku, orzeł z 1919 roku i orzeł z 1939 roku. Po lewej stronie obrazu umieszczono pozłacane berło, po prawej zaś – różę. Po lewej stronie obrazu znajduje się również ponadnaturalnych rozmiarów płaskorzeźba ukazująca św. Stanisława, biskupa i męczennika, patrona diecezji tarnowskiej, z widocznym u jego stóp Piotrawinem. Po przeciwległej stronie umieszczono podobną płaskorzeźbę, której bohaterem jest św. Maksymilian, widoczny na tle drutów obozu koncentracyjnego. Obie płaskorzeźby pokryte są polichromią.

Nad całością ołtarza widnieje wspomniany wcześniej krzyż, a dopełnieniem jakby całości wystroju ołtarza są wykonane z tego samego drewna krzesła dla celebransów i służby liturgicznej. Ściana absydy, stanowiącej tło dla ołtarza przecięta jest czternastoma złotymi paskami.

Po obu stronach głównej absydy w ścianie północnej kościoła znajdują się dwie kolumny okien witrażowych – projektu prof. Gierżabka – oddzielające mniejsze absydy od centralnej. W lewej absydzie pierwotnie umieszczono ołtarz i obraz M.B. Pocieszenia, przeniesiony później do nawy bocznej. Obecnie znajduje się tutaj nowa chrzcielnica. Stanowią ją naturalnej wielkości figury Chrystusa i św. Jana Chrzciciela stojących w wodach Jordanu podczas chrztu Pańskiego. Nad chrzcielnicą, na ścianie absydy, wymalowane są postaci św. Teresy i aniołów oraz napis: “Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jako dzieci …”. Na przeciwległej nie otynkowanej ścianie, zamykającej lewą nawę, widnieją sceny: (od dołu) Ofiarowania, Ukrzyżowania, Ukoronowania. Na ścianie prostopadłej do nich, pod trzema oknami rozmiarami podobnymi do wysokich okien nawy głównej, znajduje się wyobrażenie Ostatniej Wieczerzy, wg motywu zaczerpniętego ze sławnego obrazu Leonarda da Vinci.

W prawej absydzie początkowo umieszczono ołtarz i obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, przeniesiony później do nawy bocznej. Obecnie znajduje się tutaj prosty, drewniany stół ołtarzowy z dawnego wystroju kościoła. Nad stołem widać namalowane na ścianie absydy postaci św. Andrzeja Boboli oraz aniołów, a pośród nimi umieszczono napis: “Jeśli kto chce mnie naśladować …”. Na przeciwległej ścianie – jedna nad drugą widoczne są sceny: (od dołu) Pokłon Trzech Króli, Zwiastowanie, Narodzenie M.B. Na ścianie poprzecznej znajdują się drzwi do zakrystii, która w czasie zmiany wystroju kościoła (rok 1981-1982) również została poddana remontowi i wyposażona w drewniane meble.

W centralnej części transeptu znajduje się nowy stół ołtarzowy, wykonany z marmuru, i również marmurowa ambona. Ustawione w prezbiterium reflektory podświetlają figurę Chrystusa wiszącą na krzyżu oraz obraz M.B. Częstochowskiej w głównym ołtarzu.

Z prezbiterium można zejść głównymi lub bocznymi stopniami i wyjść z kościoła bocznymi drzwiami umieszczonymi tuż za ołtarzami w nawach bocznych.